Sevgili Kardeşim.

Kardeşim anlıyorum… Ürkütücü kışkırtmalar, heyecan, galeyan, taşkınlık ve tecrübesizlik yanıltmıştır seni .. Fikirleri farklı diye kardeşlerine karşı hoyratça davranıyor ve ayıp ediyorsun!...

Benim duygularım saf biçimiyle randevusuna ulaşır mı?... Söyleneni nasıl anlayacaksın! Bu senin bileceğin iştir. Dilersen şu satırların yazarı olan ağabeyinin düşüncesine ulaşır, dilersen onun aklından bile geçmeyen sonuçlara varırsın!... Yinede yüreğine sağlık olsun…

Kardeşim sana tavsiyem;

Aynalara bakarken yüzün kızarmasın, gülsün!... İstediğin, beklediğin, özlediğin ve ihtiyaç duyduğun her şeyin senin kendinden olduğunu anlamalısın artık!... Yaşamda sevgiye sarıldığın ve nefretle ittiğin her şey seni ve ihtiyaçlarını temsil eder…

Sana verilen sevgiyi ret edebiliyorsan eğer! Kendine sorman gereken çok şey var demektir.

Bilesin kardeşim, göreceli bazı durumlarda karmaşalar yaratan sevginin anlaşılmaz noktalarının açıklanması umuduyla yaşanan içe dönüş, aynalarda gösterildiğinde gözler ya kaçırır kendini kendinden yada yola devam cesareti verir. Her ne olursa olsun, o sevgiyi verenin gözüne bakma cesaretini yitirme bari! Bu cesareti yitirdiğinde yada ertelediğinde kendinle o sevgiyi veren arasındaki mesafe katlanarak artar. Cesaretin varsa şimdi hemen dene!... Yüzleşmenin kaçınılmaz olduğu o gün bu gündür belki de!... Hayatı kolaylaştırmak ne testtir nede görev. Mekanı ve maliyeti yoktur bu işin. Ve bir gecede başarmak zorunda değilsin. Yapabileceğin yerden başla ama ne olursa olsun başla!...

Kardeşim ruhunu yargılamaya başlayabilecek güce sahip olduğunda, bu güç ışığın olacak… Kendini tanımaya adım attığını o ilk ışıkla fark edeceksin!... Korkacaksın, ürpertiler geçecek bedeninden!... Önce dönmek isteyeceksin ancak, sesin merakına yöneleceksin… Dilediğinde tıpkı para gibi, duygularını atıp biriktirdiğin o kumbarayı açmak isteyeceksin amma… Kendi birikimlerini görmenin hazından vazgeçmeyeceksin… Hiç dokunmadığın yerlere dokunacaksın!... Bazıları canını çok yakacak ama keşfettiklerine sen bile şaşıracaksın… Çıkarın uğruna yaptığın hatalardan utanç duyacaksın… Eskisi gibi olmaz!... Silkip kendi haksızlığını örtmeye, bahaneler üretmeye uğraşacaksın. Fakat yapamayacaksın… Bir kez girdin mi bu tuzlu labirentlere, kendinden kaçacak gücü, kendinde bulamayacaksın… Zaman geçtikçe alışacaksın … Ruhunu kendi kollarını saracak ve önce kendini sevmeyi öğreneceksin…

Kardeşim … İnsan olmanın ve başkalarını sevmenin, önce kendini sevmekten geçtiğini fark edeceksin. Sonra en çok sarılmasını istediğin insanın sarılması gibi olacak… Çok daha mutlu olacaksın… Eski “sana” daha anlayışla bakacaksın ve hafif tebessüm olacak dudaklarımda…

Hanifi.ozturk@hotmail.com