GÜNLÜK

         Mevsimin uzun günlerinde, güneşten kopan ateş parçacıkları, hızla dünyaya yaklaşır gibiydi. Öğle sıcaklığı, kışın soğuk etkisini tüm bedeninden aldığı zaman; günün rutin işlerini bitirmiş, kendini avutacak bir şeyler arıyordu.

          Günlüğüne biriktirdiği sevdaları düşündü. Düşündükçe kayıp umutlara daldı. Tutunacağı tek bir dalı kalmamıştı. Yarınların, yaşanılası iklimlerini aklından geçirdi. Duvar dibinde otururken, turna katarının törensel geçişini izledi. Gökte ses ve uçuş seremonisiydi bu. Zevkle bakındı kuş sürüsüne. Karşı yuvadaki leyleklerin, aile saadetine imrendi. “Hayat paylaşılınca güzeldir” sözünü hatırladı. Yerleşkenin önündeki sazlık, kuş, sinek ve kurbağa sesleriyle çınlıyordu. Bu müzikal onu çok eskilere götürdü!

          Cilveli yüzyılın sonlarıydı. Buna karşın varlık sebebini irdelemeye başladı. Kendini, eski zaman dekoru mağara ve buzulları arasında hissetti. Ucu zehirli mızrağıyla bir cerenin peşine düştü. Avlamaya kıyamadı! “Bugün yine açlığa boyun eğmek var” diyerek, elindeki çöple toprağa mağara resimlerinden çizdi. Dinozorlar, geyikler, yırtıcılar, kuşlar, sudaki canlılar… Bu çizdiklerini sonradan kök boyalarla boyayarak, sanatın gücünü ve renklerin güzelliğini seyretti.

          Oturduğu yerde terliyordu. Sevdasını teriyle yoğurup, içinde kanatarak derin bir “of” çekti! Zaman elinden kayıp gidiyordu. Gözlerinden sır yüklü damlaların intiharı başladı! Biraz hıçkırdıktan sonra, elinin tersiyle gözlerini sildi. Acı çekiyordu! İsyancı ruhunu dizginlemenin yollarını aradı.

          İçinde büyüttüğü sevgiye uzandı, el ele tutuşarak kırlarda koştular. Topladığı çiçeklerin en güzelinden birkaç tanesini, sevgilisinin saçlarına taktı. Kuytularda kucaklaşıp, yuvarlandılar. Başağa durmuş tarlalar, çiçekler mutluluklarına renk kattı. Sevgilisinden bir çift dudak alarak, hatıralık diye yüreğine iliştirdi.   

          Aidiyetini sorgularken, günlerin hızla geçtiğini anladı. Mevsimlik işlerde bitmişti. Kendini dağlara vurdu. Biraz ümit ve sevgi aradı. Kayalıklarda keklik, kartal ve yılkı sesleri dinledi. Billur dereden su içti. Avazı çıktığı kadar haykırarak, yankısını dinledi. İsyanını dışa vuruşuna sevindi. Rüzgarla söyleşti. Yılkı atlarını kovaladı. Kaya diplerinde uyudu. Doğanın şiirce renklerine katıldı. Tanıdık insan öykülerini düşünerek, hüzünlendi!

          ‘Etkilendiği insan manzaralarından, öksüz büyüyen kardeşleri hatırladı. Fiziksel olarak benzeşmeyen kardeşlerin hikayesini unutamıyordu. Yokluklar içinde olanına çok üzülüyordu. Genç yaşta evlilik, istemediği kadar çocuk, fakirlikte cabası… İşsizlik, topraksızlık, eğitimsizlik yaşamını kangrene çevirmişti. Yaşı ilerledikçe hastalıklar yakasını bırakmaz olmuştu.

         Tek gözlü toprak damda geçen günler, hastalığını daha da tetikliyordu. Romatizma, baş, göz, mide ağrıları… En çok gözlerinin fersizliği ve giderek azalan ışıktan şikayetçiydi. Sonradan göremez olduğu gözlerinin, şikayetini dillendiremedi. Tedavi masrafları, ev geçindirme derdi derken; içinden hayata isyan etmeye başladı. Kimseyle konuşmaz, evden dışarı çıkmaz oldu. İsyanını, dünyaya gözlerini kapayarak haykırdı! Kendi karanlık dünyasında, daha mutlu olduğunu tekrarladı durdu…’

          Göç kervanına katılarak şehre taşındı! Ülke sorunlarıyla ilgilenir oldu. Pusatsız düşlerinin yorgunluğuyla uyudu. Rüyasında haksızlığın/yoksulluğun isyanında, yorgun kelimeler döküldü dudaklarından. Sokaklarda düşen gençlerin hazin hikayelerine takıldı. Eli urganlı, cuntacı zihniyeti lanetledi! Sloganlarda mayalanmış öfkesiyle devrildi, aylak düzen hükümranlığı. Postal seslerinden irkilerek uyandı…

          Hücresine düşen huzmeleri yudumlarken, her şeyin eskisi gibi olamayacağını aklından geçirdi. Görücü usulü de olsa, mutlu bir evlilik hayaliyle, bahar müjdecisi canı bekliyordu. Özlemine kavuştuğunda; onu sevgiyle kucaklayıp, bağrına bastı! Hayatında yeni bir sayfa açılmıştı. Şubat’ı bahar kokuyordu…

          Umutların filizleneceği baharı kışkırtarak; “Her düşen cana karşın, bir can daha çoğalmalıyız” diye mırıldandı!

          “Hukukun üstünlüğü mü? Üstünlerin hukuku mu?” çatışmasıyla, “demir kapı, kör pencere” ardında  'özgürlük ve barışa'  uyudu…

            "Güçsüz adalet zayıf ;  fakat adaletsiz güç zalimdir! "

                                                                                    -VOLTAİRE-